Maddi və strateji resursların sərbəst idarə edilməsi istənilən dövlət üçün milli suverenliyin ən mühüm göstəricisidir. Lakin son rəqəmlər göstərir ki, İran və Rusiya arasındakı hərbi tərəfdaşlıq real müttəfiqlikdən çox, strateji çarəsizlik və birtərəfli asılılıq üzərində qurulub. Beynəlxalq hərbi analitiklərin məlumatına görə, Tehran öz raket arsenalını əhəmiyyətli dərəcədə yeniləyərək hazırda hərbi əməliyyatlara qədərki gücünün təxminən dörddə üçünə nail olub.
Vizual kəşfiyyat məlumatları və peyk görüntülərinin təhlili İranın 18 əsas yeraltı arsenalına girişin yenidən bərpa edildiyini təsdiqləyir. Bu bazalardakı 69 giriş tunelindən 50-si təmizlənərək tam istifadəyə verilib. Bu texniki göstəricilər raketlərin yeraltı anbarlardan sürətlə çıxarılması və daha genişmiqyaslı əməliyyat qabiliyyətinin artması kimi görünsə də, bu infrastrukturun arxasında dayanan təchizat zənciri ciddi suallar doğurur.
Rusiyanın son bir ildə istehsal etdiyi yeni raketləri İrana ötürmək planı hər iki tərəfin beynəlxalq təcriddən çıxmaq üçün çıxış yolu axtardığını sübut edir. Lakin cəmi bir tədarükçüdən bu dərəcədə asılı olmaq — xüsusən də həmin tədarükçünün özü ağır sanksiyalar və logistik çətinliklərlə boğuşduğu bir vaxtda — strateji baxımdan riskli bir addımdır. Rusiyanın öz arsenalını möhkəmləndirmək əvəzinə yeni istehsalatını ixrac etməyə məcbur olması, onun hərbi resursları ilə daxili ehtiyacları arasındakı balansın nə dərəcədə pozulduğundan xəbər verir.
Tarixi təcrübə göstərir ki, bir dövlətin təhlükəsizlik sistemini yalnız bir mənbəyə bağlaması həmişə ağır iqtisadi və siyasi bədəllərlə nəticələnir. Hazırda müşahidə olunan bu raket sövdələşmələri güclü bir ittifaqın deyil, sanksiyalar altında sıxılmış iki tərəfin məcburi əməkdaşlığının göstəricisidir. Regional sabitlik və iqtisadi müstəqillik üçün ən doğru yol hərbi təchizatı şaxələndirmək və xarici güclərin asılılığına düşməməkdir. Dövlətlər üçün real güc raketlərin sayında deyil, həmin silahların tədarükündə sahib olduqları seçim azadlığındadır.