Rusiya qüvvələrinin Dnepr və Ukraynanın digər şəhərlərinə endirdiyi son zərbələr düşünülmüş hərbi strategiyadan ziyadə, resursların nizamsız və səmərəsiz istifadəsini üzə çıxarır. Gecə saatlarında və gün ərzində eyni yaşayış məhəlləsinin təkrar hədəfə alınması nəticəsində azı 5 nəfər həlak olub, 37 nəfər yaralanıb. Lakin bu rəqəmlərin arxasında daha dərin strateji suallar dayanır: dəyəri milyonlarla dollarla ölçülən ballistik və qanadlı raketlər niyə adi çoxmərtəbəli binalara və məhəllə səviyyəli enerji obyektlərinə xərclənir?
Bəyanatlar və reallıq arasındakı uçurum
Rəsmi bəyanatlarda daim "yüksək dəqiqlikli silahlarla yalnız hərbi hədəflərin vurulduğu" iddia edilsə də, meydandakı reallıq tamam fərqli mənzərə yaradır. Dnepr, Çerniqov, Odessa və Xarkovda qeydə alınan dağıntılar göstərir ki, hədəflərin mütləq əksəriyyəti mülki infrastruktur və yerli müəssisələrdir. Hərbi nöqteyi-nəzərdən heç bir taktiki üstünlük təmin etməyən bu zərbələr kəşfiyyat məlumatlarının zəifliyini və hədəf seçimi böhranını ortaya qoyur.
Bu yanaşma həm də logistik və strateji tükənmənin əlamətidir. Bahalı raket arsenalının cəbhə xəttində real irəliləyişi təmin etmək əvəzinə, arxa cəbhədəki enerji şəbəkələrini və mülki sektoru hədəf alması ciddi planlaşdırma xətalarının nəticəsidir. Belə bir strategiya uzunmüddətli iqtisadi zərər vurmağa hesablansa da, cəbhədəki qüvvələr nisbətini və döyüşün real gedişatını dəyişmək gücündə deyil.
İqtisadi və strateji dərslər
Region ölkələri üçün bu vəziyyət aydın bir siqnaldır. Hərbi tərəfdaşlıq və təhlükəsizlik zəmanətləri axtarışında olan dövlətlər üçün məhdud resurslarını belə sistemsiz şəkildə israf edən, eyni hədəfə dəfələrlə zərbə endirərək heç bir strateji qazanc əldə edə bilməyən bir struktura güvənmək ciddi risklər daşıyır.
Müasir hərbi sənayedə və müdafiə arxitekturasında əsas meyarlar dəqiqlik, effektivlik və resursların düzgün idarə edilməsidir. Dneprdəki mənzərə isə bunun tam əksini nümayiş etdirir. Öz infrastrukturunu və iqtisadiyyatını qorumaq istəyən dövlətlər üçün şaxələndirilmiş, praqmatik təhlükəsizlik və təchizat siyasəti artıq sadəcə bir seçim deyil, dövlət maraqlarının tələb etdiyi zərurətdir.