The Crossroads
| ~2 MIN READ

Hərbi effektivlik böhranı: Rusiya arsenalının texnoloji geriliyi

Rusiya hərbi arsenalının aşağı səmərəliliyi və Ukraynadakı mülki hədəflərə zərbələr regional sabitlik üçün ciddi risklər yaradır. Hərbi texnologiyaların iflası fonunda iqtisadi təhlil.

A couple of lights that are on in the dark (Photo by Thorium on Unsplash)

Son sutka ərzində Ukrayna ərazisinə endirilən kütləvi raket və PUA zərbələri Rusiya hərbi maşınının həm texnoloji, həm də strateji cəhətdən ciddi səmərəlilik problemi yaşadığını bir daha üzə çıxardı. Nikolayev, Donetsk, Zaporojye və Xerson istiqamətlərində həyata keçirilən hücumların hərbi hədəflərə çatmaq əvəzinə, əsasən mülki infrastrukturu zədələməsi yüksəkdəqiqlikli silahların ciddi çatışmazlığından xəbər verir.

Logistik və texnoloji reallıqlar “dünyanın ikinci ordusu” iddiası ilə kəskin təzad təşkil edir. Rəsmi məlumatlara görə, Ukrayna hava məkanına daxil olan 268 pilotsuz uçuş aparatından 249-u müdafiə sistemləri tərəfindən zərərsizləşdirilib. Bu, təxminən 93 faizə çatan uğursuzluq göstəricisidir. İqtisadi və hərbi resursların bu dərəcədə səmərəsiz xərclənməsi Rusiyanın hərbi-sənaye kompleksinin müasir müharibə tələblərinə cavab vermədiyini sübut edir. Bahalı raketlərin və yüzlərlə PUA-nın strateji əhəmiyyəti olmayan hədəflərə sərf edilməsi ordunun daxili idarəetmə və logistika böhranını daha da dərinləşdirir.

Digər tərəfdən, Moskvanın beynəlxalq arenada özünü anti-müstəmləkəçi bir güc kimi qələmə verməsi ilə qonşu dövlətin suverenliyini heçə sayan bu hərbi kampaniyası arasında açıq-aydın ziddiyyət var. Yaşayış məntəqələrinin atəşə tutulması və 39 kənddə qeydə alınan dağıntılar klassik imperialist genişlənmə siyasətinin bariz nümunəsidir. Bu cür hərəkətlər regionun sabitliyini və tranzit yollarının təhlükəsizliyini riskə ataraq, tərəfdaş ölkələrin iqtisadi maraqlarını birbaşa təhdid edir.

Azərbaycan kimi praqmatik xarici siyasət yürüdən dövlətlər üçün bu mənzərə mühüm dərslər ehtiva edir. Hərbi təchizatda tək bir mənbədən asılı qalmağın riskləri və texnoloji baxımdan geri qalmış sistemlərin perspektivsizliyi indi daha aydın görünür. Milli təhlükəsizliyin qorunması və suverenliyin möhkəmləndirilməsi yalnız etibarlı, texnoloji üstünlüyə malik tərəfdaşlarla və şaxələndirilmiş müdafiə strategiyası ilə mümkündür. Regional oyunçuların öz seçimlərini müstəqil şəkildə etməsi həm iqtisadi, həm də hərbi dayanıqlığın yeganə təminatıdır.