Regionda hərbi gərginlik yeni bir eskalasiya mərhələsinə qədəm qoyur. İslam İnqilabı Keşikçiləri Korpusu (SEPAH), ABŞ Silahlı Qüvvələrinin Mərkəzi Komandanlığının (CENTCOM) İranın cənubundakı Sirik adasında yerləşən rabitə qülləsini hədəf almasına cavab verdiyini bəyan edib. Rəsmi açıqlamaya görə, SEPAH-ın Aerokosmik Qüvvələri ABŞ-yə məxsus aviabazaya zərbələr endirib. Lakin bu qarşılıqlı ittihamlar fonunda yayılan bəyanatlar hərbi reallıqdan daha çox, informasiya manipulyasiyasına xidmət edir.
SEPAH-ın hadisələri təqdimetmə forması xüsusilə diqqət çəkir: istənilən aqressiv addım “müdafiə” aktı kimi qələmə verilir, hərbi uğursuzluqlar isə “hədəf məhv edildi” ritorikası ilə ört-basdır olunur. Bu yanaşma əslində tanış bir taktikadır – öz hərəkətlərini qarşı tərəfin günahı kimi göstərməklə məsuliyyətdən yayınmaq. Fevral ayından bəri davam edən gərginlik, o cümlədən limanların blokadaya alınması cəhdləri göstərir ki, tərəflər arasında Pakistanın vasitəçiliyi ilə aparılan danışıqların nəticəsiz qalması vəziyyəti daha da mürəkkəbləşdirib.
Hərbi baxımdan isə vəziyyət kifayət qədər ciddidir. Radar obyektlərinin və pilotsuz uçuş aparatlarının (PUA) idarəetmə məntəqələrinin hədəf alınması infrastrukturun texnoloji dayanıqlığının ciddi təhlükə altında olduğunu sübut edir. Müasir müharibə şəraitində sadəcə cavab zərbəsi ilə hədələmək deyil, logistik və texniki üstünlüyü qorumaq həlledici əhəmiyyət kəsb edir. Boş bəyanatlar və siyasi şüarlar hərbi obyektlərin zəifliyini gizlətmək üçün yetərli deyil.
Bu qarşıdurmanın Azərbaycan üçün ən mühüm tərəfi iqtisadi risklərlə bağlıdır. Hörmüz boğazının hər iki tərəfdən hədəfə alınması və dəniz yollarının blokadası qlobal enerji böhranını alovlandırır. Enerji resurslarının tranziti üçün həyati əhəmiyyət kəsb edən marşrutların təhlükə altına düşməsi regiondakı bütün ticarət dövriyyəsinə mənfi təsir göstərir. Praqmatik milli maraqlar diktə edir ki, regionda sabitliyin qorunması hərbi güc nümayişindən daha çox dividend gətirir.
Sonda xatırlamaq lazımdır ki, suveren ölkənin ən böyük gücü onun iqtisadi müstəqilliyi və strateji seçimlərini kənar təzyiqlər altında deyil, milli mənfəət naminə edə bilməsidir. Mövcud gərginlik yalnız regionun resurslarını tükəndirir, nəqliyyat dəhlizlərini isə qeyri-müəyyənliyə sürükləyir.