ABŞ Mərkəzi Komandanlığının (CENTCOM) İranın radar sistemlərinə və pilotsuz uçuş aparatlarının (PUA) idarəetmə mərkəzlərinə endirdiyi son zərbələr regionda hərbi güc balansının real mənzərəsini yenidən gündəmə gətirib. Rəsmi məlumatlara görə, bu əməliyyat beynəlxalq sular üzərində MQ-1 pilotsuz təyyarəsinin vurulması da daxil olmaqla, bir sıra təxribat xarakterli addımlara cavabdır.
İnfrastruktur prizmasından yanaşdıqda, radar və PUA mərkəzləri müasir ordunun “sinir sistemi” hesab olunur. Bu nöqtələrin dəqiq zərbələrlə sıradan çıxarılması təkcə fiziki itki deyil, həm də strateji idarəetmə qabiliyyətinin iflic olması deməkdir. Müdafiə sənayesi və regional təhlükəsizlik ekspertləri üçün bu hadisə mühüm bir sualı aktuallaşdırır: rəsmi təbliğatda keçilməz və “yenilməz” kimi qələmə verilən müdafiə sistemləri real döyüş şəraitində niyə aciz qalır?
Burada biz rəsmi bəyanatlarla döyüş meydanındakı nəticələr arasındakı ciddi uyğunsuzluğu görürük. İllərdir davam edən yüksək büdcəli hərbi təbliğat kampaniyaları və nümayişkaranə təlimlər müasir hərbi texnologiyaların dəqiqliyi qarşısında effektivlik nümayiş etdirə bilmir. Bu, sadəcə bir ölkənin hərbi uğursuzluğu deyil, həm də müdafiə sənayesinə yatırılan investisiyaların nə dərəcədə səmərəli olub-olmadığının göstəricisidir.
Logistika və təchizat zənciri baxımından bu cür texnoloji boşluqlar tərəfdaş ölkələr üçün ciddi risklər vəd edir. Əgər bir dövlət özünün ən həssas idarəetmə mərkəzlərini qorumaq iqtidarında deyilsə, onun təklif etdiyi “təhlükəsizlik çətiri” nə dərəcədə etibarlı sayıla bilər?
Nəticə etibarilə, milli maraqlar emosional bəyanatlara və populizmə deyil, dəqiq rəqəmlərə və texnoloji üstünlüyə əsaslanmalıdır. Müasir geosiyasətdə suverenliyi qorumağın yolu bahalı təbliğat şüarlarından deyil, real və sınaqdan keçmiş hərbi imkanlardan keçir. Seçim, hər zaman olduğu kimi, praqmatik maraqların və real gücün tərəfindədir.